يكشنبه30 مهر 1396                         خانه تماس با ما بایگانی   
 
 
بازدید: 2349 تن
 

كاوگان (4) شهريور ماه 1375 خورشيدي


دكتر هـ . خشايار

در بامداد روز سي و يكم شهريور ماه 1359 خورشيدي با ديگر اهريمنان بر سرزمين ما يورش آوردند.
به ياد همه
ي آناني كه برابر « انيران» جنگيدند و جان باختند، تا ايران بماند، تا ايران بماند، تا ايران بماند.

تـرا ايـران مي
نـامم
دكتر هـ . خشايار
(تورنتو ـ كانادا ـ تابستان 1366)

 

ايران،
ترا، خوزستان مينامم
با نخلهاي سوخته،
و شهرهاي به خون خفته.
ترا كه،
شمشير رستم به چنگ داري،
و خفتان سياوخش، بر تن،
مرا نيز رخصتي ده،
تا بر شمشيرت بوسه زنم،
و گرد رزم، از خفتانت بسترم.

خوزستان،
ترا، قفقاز ميخوانم.
گنجه و باكو،
شكي و شيروان،
تفليس و ايروان،
در بند و شيشه.
و تفنگ «شمل»،
كه هنوز فضا از بوي باروت آن،
مالامال است.
نظامي و سخن بلند خاقاني بزرگ:
برديده من خندي، كاينجازچه ميگريد
خندند بر آن ديده، كاينجا نشود گريان

خوزستان،
ترا، خوارزم مينامم.
فرارود و سير دريا
وريگهاي آموي، چونان پرنيان
سمرقند، بخارا و فرقانه
خجند و زر افشان.
رودكي، كمال و پورسينا،
و هزاران نام آور ديگر

خوزستان،
ترا هرات مينامم.
بلخ و باميان،
و «پنجشير»، هزاران شير.
ترا، زابل و كابل مينامم،
مهراب و زال، تهمينه و رودابه
 

خوزستان،
ترا، سيستان ميخوانم.
يعقوب دشمن شكن،
رستم و سام نريمان،
و «فرخي»، با كاروان حله.

خوزستان،
ترا كردستان مينامم،
مهاباد، حلبچه و شهر زور،
پنچوين، سنندج و كركوك،
تا آن دور دستهاي دور ...
و «ملاي پير» (1)،
كه هنوز گرمي دستانش،
در دستانمان است.

خوزستان،
ترا، خليجفارس ميخوانم.
آن نيلي مواج،
گه خروشان و گه آرام،
ترا «بحرين» مينامم،
منامه و محرق

خوزستان،
ترا تخت جمشيد مينامم
و آن مردان سنگي با فرهنگ
قامت افراشته بر فراز قرون
ترا، مشهد مرغاب مينامم،
كوروش بزرگ ،
و نخستين منادي آزادي بشر

خوزستان،
ترا، شيراز مينامم
ركنآباد و مصلي
بهار و عطر شكوفهي بادام و زرد آلو
حافظ، تجلي‏گه روح «همه ايراني»
و سعدي شيرين گفتار،
سرو ناز و لالههاي خونين كفن.
 

خوزستان،
ترا، مولاي بلخ ميخوانم.
و آن «ني كه هنوز شكايت گوي»،
جدايي هاست.
خانگاه و زاويه،
سماع و شعرناب، و عروج تا به مبدا.

خوزستان،
ترا، «توس» مقدس مينامم.
مقدسترين خاك جهان،
سرزمين كاخ نظم بلند،
اي بيگزند از باد باران، (2)
اي بنگاه زبان پارسي،
اي «پارسي ويچ»

خوزستان،
ترا، «آرياويچ» مينامم.
ترا، «ايران ويچ» مينامم.
ترا، همهي ايران مينامم.
در تو،
هيرمند و اروند،
سند و سپيدرود،
كارون و آموي،
دجله و كورش و ارس،
البرز و الوند،
هندوكش و زاگرس،
در هم آميختهاند.
مرا نيز رخصتي ده،
تا بر شمشيرت بوسهزنم،
و گرد رزم، از خفتانت بسترم.

____________________


1
ـ برادر هم رزم، روانشاد ملامصطفي بارزاني، رهبرپارت دموكرات آن سوي مرز كه گفت :
«
هر كجا كرد زندگي ميكند، آن جا ايران است».
2
ـ پي افكندم از نظم كاخي بلند كه از باد و باران نيابد گزند (فردوسي)
 



فرستادن دیدگاه ها
نام ونام خانوادگی:
ایمیل:    
دیدگاه ها:  






 
 
گروههای جستارها:
 
 
 
پربازدیدترین ها:
 
پاسخ به بی بی سی درباره نژاد مردم ایران

نهضت پان ايرانيسم و رستاخيز كردستان آن سوي مرز

يادواره‌ي عكس پيش‌گامان و كوشندگان مكتب پان ايرانيسم

پيدايي ناسيوناليسم ايـران

همه مردم فلات ايران، از يك ريشه‎اند
 
همه حقوق وابسته به دیدارگاه مرکز پژوهش های  کاربرد ی ایران می باشد.-
برداشت نوشتارها با بهره گیری از آنها تنها با یاد نویسنده و نشانی این دیدگاه روا می باشد.
Powered by Ratin Co Copyright © 2009 karbord   All rights reserved.